Unitarianie.pl

Od jakiegoś czasu zaczęły mnie męczyć, a może nawet i irytować dysputy teologiczne oparte o tzw. "zasypywanie się wersetami". Jest to szczególnie popularny na forach biblijnych i popularne wśród wszelkiej maści domorosłych egzegetów najczęściej wywodzących się z kręgów protestanckich.

Przyznam, że i ja należę albo należałem do takich "znawców" Biblii. Ale czym więcej czytam, analizuję, badam, zastanawiam się, tym bardziej tego typu podejście zaczyna mnie wręcz razić. Z Biblii uczyniono narzędzie walki o poglądy, zestaw porozrzucanych absolutnych prawd, które mówią jednoznacznie o wszystkim. Tymczasem przyglądając się sporom, które toczą się od 2000 lat widzimy, że jednoznacznej interpretacji nie ma.

Przez wieki było tak wiele różnych podejść do Pisma, że nie sposób je wymienić i omówić w jednym artykule. Jedni widzieli w Jezusie niebiański byt, który przyjął sobie ciało, inni boski Logos, który się wcielił, jeszcze inni dostrzegali w Mesjaszu tylko człowieka przepełnionego Duchem Bożym, albo archanioła, albo objaw Jednego Boga etc. W końcu, gdy nastały czasy jedynego, słusznego Kościoła Rzymsko-Katolickiego pod kuratelą cesarzy rzymskich, zapanowało jedno wyznanie - trójca, Jezus Bóg-Człowiek o dwóch niezmieszanych naturach. Nie mówiąc już o kwestiach na zupełnie inne tematy.

Gdyby Prawda Objawiona miałaby być jednoznaczna Bóg "podyktowałby" zestaw dogmatów, czy spis formułek. Ale tak nie uczynił. Chociaż jestem przekonany, że i wówczas pojawiłyby się różne szkoły interpretacji tych dogmatów i formułek. Co więcej taka forma Objawienia ewidentnie wskazuje na jej ludzki charakter. Jednak ta "ludzkość" Objawienia nie odbiera jej "boskości".

Mamy zatem kilka możliwych podejść do Biblii:

1) Nie zajmowanie się nią w ogóle i powierzenie tego przewodnikom, tzw. specjalistom od Pana Boga

2) Czytanie Biblii, ale pozostawienie ostatecznych wniosków i wykładni autorytetowi Kościoła (tego, który nam pasuje lub w którym nas wychowano)

3) Samodzielne analizowanie Biblii z konfrontacją z innymi

Wiadomo, że jako unitarianie, a więc liberalni chrześcijanie będziemy skłaniali się do punktu 3). I to właśnie sprowadza nas do okładania się stertą wersetów. I racji jak zwykle nikt nie ma.

Żaden kościół, żadna wiara, żaden człowiek nie ma racji we wszystkim. Skoro Duch św. miałby być gwarantem prawdziwości (jak wielu uważa), to czy mógłby być poróżniony albo głosić sprzeczne ze sobą słowa?

Pozostaje nam rozum i własne sumienie. Czyż nikt nie potrafi zrozumieć, że najważniejsze jest życie? Że najważniejsze jest jak postępujesz, jak zmieniłeś swoją postawę, a nie czy wierzysz w preegzystencję Mesjasza, czy obchodzisz szabat, czy nie. Jeśli z uczciwością sumienia i rozumu twierdzisz, że istnieje trójca albo, że Jezus to Bóg-człowiek, to dobrze, trzymaj się tego, mnie rozum i uczciwość wobec Pisma prowadzi do innego wniosku. Kościoły głoszą jedynozbawczość, ludzie innych widzą w piekle, oprócz siebie samych, każdy ma swoją rację, innym jej nie przyznając.

Człowiecze! I piszę to też do siebie, naśladuj Mesjasza, pomagaj potrzebującym, głoś Dobrą Nowinę, głoś wybawiajającą naukę, nie myśl, że wiesz lepiej niż inni, bo nikt nic nie wie, lecz wszyscy chorują na pychę. Każdy kto mówi, że wie, nie wie prawie nic.

Bracia Polscy już na pierwszym swoim synodzie przyjęli zasadę wolności sumienia uznając, że „każdy ma prawo nie czynić tego, co czuje, aby stało w sprzeczności ze słowem Bożym. Co więcej, wszyscy mogą pisać w zgodzie z ich sumieniem, o ile nie przymuszają nikogo do tego”. Protestancka i Katolicka reakcja określiła wolność sumienia i tolerancję propagowaną przez Socynian jako „ten socyniański dogmat, najbardziej niebezpieczny dogmat spośród dogmatów sekty socynian.”

Oby wszyscy chrześcijanie przyjmowali wyłącznie ten dogmat!

Sprawdza się ta karykaturalna scena z filmu "Dzień Świra" również i w kwestiach religijnych, wśród tych, którzy zwali się i teraz zowią chrześcijanami:

A słowa wypowiedziane przez Marka Kondrata:

"Jak mogę wierzyć? Skoro nawet największy mój wysiłek przecieka im, wam, przez palce!?"

to wypowiedź zniechęconego tym stanem rzeczy wierzącego.

A rozrywana flaga Polski, może w naszym przypadku symbolizować również rozrywaną Biblię.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Jefferson


http://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Waterhouse


List od Thomasa Jeffersona do Dr. Benjamina Waterhousa - Monticello, czerwiec 26, 1822


Drogi Panie, otrzymałem i przeczytałem z wdzięcznością i przyjemnością twoje potępienie nadużywania tytoniu i wina. Jednak, jakkolwiek dobrze brzmi w swych zasadach, obawiam się, że będzie to tylko kazanie na wiatr. Odkryjesz, że tak trudno wpoić jest te uzdrawiające nakazy pośród zmysłowości dzisiejszych dni, niczym przekonać atanazjan, że istnieje jeden Bóg. Życzę powodzenia w obu tych próbach i cieszę się, dowiadując od Ciebie, że to ostatnie, przynajmniej, czyni postępy coraz szybsze, proporcjonalne do tego jak nasi platońscy chrześcijanie czynią coraz więcej rwetesu i hałasu na ten temat.

Prywatne przekonanie i rozważania na temat tego jaka powinna być Prawdziwa Religia w krótkiej rozprawie:

"O prawdziwej religii Bogu miłej i człowiekowi pożytecznej" (pdf).

Duch święty jest jednym z imion Boga lub darem od Boga.

W każdym wersecie Pisma w którym występuje "pneuma hagion" "pneuma" (grec.) lub "ruach ha'kodesz", "ruach elohim", "ruach JHWH" (hebr.) itp., jest on odniesiony raczej do jednego z imion Boga, które oddaje Jego moc w działaniu lub odnosi się do daru od Boga. Dlatego nie ma uzasadnionego powodu aby uznawać zwrot "pneuma", "ruach" jako odnoszący się do bytu znanego jako "duch święty", który jest częścią "trójjedynego" Boga, oddzielnego lecz równego z Ojcem i Jezusem Chrystusem. W rzeczywistości zauważamy wiele powodów aby wierzyć, że taki odrębny i samodzielny byt nie istnieje. Spróbuję przedstawić niektóre z dobitnych dowodów dlaczego nie wierzę, że istnieje "osoba" znana jako "duch święty".

Biblia nigdy jasno nie stwierdza że istnieje "Trójca" lub że "duch święty" jest "Osobą Boską". Można to stwierdzić ponieważ Biblia uczy, że istnieje Ojciec, Jezus Mesjasz i duch święty (dar od Boga) ale nie stanowią jednego Boga, nie są równi sobie, nie są współwieczni tak jak doktryna trójcy próbuje to w tajemniczy i zagmatwany sposób przedstawiać.

Biorąc pod uwagę wątpliwości i różnice zdań, wydaje się oczywistym, że określenie znaczenia zwrotu "duch święty" musi być zbudowane w oparciu o całość Pisma. Spróbujmy zrobić to wykazując, że Biblia nie przedstawia nam "osoby" ducha świętego, a grecki zwrot "pneuma" lub hebrajski "ruach" jest używany raczej jako imię Boga Ojca lub dar Boga, który On daje jako upełnomocnienie wierzącym.