Nie schodzi mi sprzed oczu pewien drastyczny obrazek: trzy i pół letnia córeczka z płaczem i drżącymi rękami patrząca na roztrzaskaną lalkę … z porcelany, pierwszą tak prawdziwą i piękną laleczkę, jaką dostała w życiu. Przez moment miałem wtedy wrażenie, że patrząc na wrak laleczki, Weronika widziała w nim trupa kogoś bliskiego. Zaraz potem przyszło mi do głowy, że ta porcelanowa laleczka jest … bogiem nam sprzedawanym.

Laleczka ma to do siebie, że dziewczynki lubią z nią chodzić, kłaść ją, wozić. A że maleństwa bywają niezdarne, laleczki czasem lądują na ziemi. W sumie, dorośli ludzie, którzy dają dzieciom takie zabawki podejmują ryzyko i narażają pociechy na niemiłe, i potencjalnie groźne przeżycia, bo rozbita porcelana jest ostra jak szkło.

A czy podobnie nie jest z bogiem, którego maluje nam starsze pokolenie? Bogiem malowniczym, pięknym i obdarzonym podobnymi cechami, jakie widzimy u nas samych? Bogiem wyrafinowanym, kosztownym, z którym obchodzimy się jak z jajkiem, by go nie urazić, by go nie stracić. Bogiem muzealnym, mającym swą metrykę i opisany w księgach rodowód. Bogiem malowanym, rzeźbionym, dekorowanym, zamieszkującym świątynie, będące dziełami sztuki. Sztuki z kamienia, szkła, złota, alabastru... I ten bóg, kiedy tylko się potykamy, wypada nam z rąk i roztrzaskuje się na naszych oczach: nie reaguje, nie pomaga, nie uchroni, nie pocieszy, tylko leży i patrzy jak ten kosztowny wrak porcelanowej lali.

Większość ludzi widzi Boga jak polisę ubezpieczeniową. Składki niewygórowane. Jednak przy grubszym nieszczęściu ubezpieczalnia robi się niewypłacalna i nie ma ni odszkodowania, ni niewygórowanych, acz płaconych latami, składek.

Na naszych oczach rozpada się tworzony latami obraz Boga. Może dlatego, że ludzie mają odwagę myśleć i stawiać trudne pytania? Może dlatego, że świat buduje coraz misterniejsze pułapki i rzuca niewidoczne kłody pod nogi, wystawiając tym samym na coraz trudniejszą próbę Boga rozumianego jako Opatrzność na Życzenie? Może dlatego, że przeciwnicy Boga nabrali odwagi i wielu dziś mówi głośno coś co równie wielu kiedyś myślało po cichu? Może dlatego, że już niewielu dziś boi się gniewu urzędników Pana boga? Może dlatego, że w świecie względnego dobrobytu i pewności jutra, w świecie nauki która wiele tłumaczy, nie ma już tyle trwogi i tyle tajemnicy?

Cóż widzimy, patrząc na owego boga z porcelany? Obraz z przeszłości niezgodny już nie tylko ze współczesną wiedzą, ale nawet i wrażliwymi zakamarkami własnego sumienia. Okrutnika karzącego za niepopełnione winy, ale niezdolnego do nagrodzenia dobrego życia, głuchego na modlitwę i chowającego się za plecami niemoralnych urzędników. Kiedy sobie leży w kołysce nie zastanawiamy się czy żyje, za to wiemy że jest piękny. Kiedy się z nim przewrócimy, wiemy że jest kupą gruzu o który możemy się poranić.

Ale czy Bóg na pewno jest tą lalką z porcelany albo ubezpieczalnią? Może jest gdzie indziej? W końcu na pewne pytania nie da się odpowiedzieć zakładając, że Boga nie ma. Kiedy ukradną nam samochód, być może ubezpieczalnia za niego nie zapłaci, ale do pracy dojeżdżamy dalej, a czasem odkrywamy nawet że bez niego jesteśmy szczuplejsi i sprawniejsi, a już na pewno zostaje nam w kieszeni więcej pieniędzy. Kiedy stracimy piękną lalkę, okazuje się że piękno odnajdujemy gdzie indziej, np. w ludziach. Zauważamy też, że choć na nasze modlitwy nie ma czasem odpowiedzi, to jednak wiele dobrych rzeczy dzieje się w naszym życiu wbrew naszym oczekiwaniom, a nawet wbrew prawom statystyki. Wtedy myślimy sobie, że naszym skarbem nie jest krucha lalka z drogiej porcelany, a raczej pewien skarb, o którym wiemy, że istnieje, a którego wciąż szukamy, czując jednak w kościach, że odkryjemy, choćby był on podobny do grawitacji, której nie widzimy, ale wiemy, że jest - po efektach jej działania.