Jestem tuż po seansie "Króla Lwa", który zaoferowała dzisiejszego wieczoru Telewizja Polska. Nie pamiętam, czy wcześniej go widziałem, jeśli nawet tak, to oczywiście dzisiaj odbieram go zupełnie inaczej jak niegdyś. Zostałem niezwykle mile zaskoczony tym wspaniałym, poruszającym filmem.

Okazało się, że film zawiera w sobie duchową głębię, co więcej gnostycką (sic!). Z minuty na minutę, oglądając kolejne sceny co raz bardziej przekonywałem się, że ta kultowa animacja jest metaforą losów duszy - Simby.

Na początku filmu, dusza traci kontakt z niebiańskim Bogiem Ojcem (Mufasą), który umiera. Simba (dusza) zostaje wygnana, a panowanie przejmuje Demiurg, personifikacja ego - Skaza (czyż i nazwa nie jest wymowna?). Demiurg (psychologicznie ego) zapanowuje, niszcząc i zabijając Boga. Pod kuratelą nowego władcy świat (który możemy przyjąć za wnętrze człowieka, jego całość psychiki) zapełniają hieny-demony. Nastaje duchowy głód, a dotychczas spokojna kraina zamienia się w pustkę i czeluści. Ego (Skaza) jednak tego niedostrzega, nadal zadufany swym panowaniem nie czuje potrzeby zmian.

Tymczasem losy duszy (Simby) przebiegają sielsko, w zapomnieniu, gdzieś w oddali, poza główną krainą. Dusza zapomniała kim jest, skąd pochodzi - jest to typowy gnostycki mit. Lwica (Nala), a więc aspekt żeński, staje się inspiracją do działania, powrotu duszy. W gnostyckich mitach niejednokrotnie przewija się kobieta-inspiratorka - Ewa dająca owoc gnozy Adamowi, Maria Magdalena, Norea, czy Sofia.

Na tym podobieństwa się nie kończą. Jest bowiem i miejsce dla Chrystusa (lub po prostu duchowego Nauczyciela-Przewodnika). Jest nim pawian Rafiki, który zresztą przypomina szamana-kapłana. To on prowadzi go do spotkania z Ojcem, wskazując, żeby spojrzał w swoje wnętrze-odbicie (jakże gnostyckie!). W końcu Simba-dusza odnajduje w sobie obraz Boga-Ojca, który przypomina mu kim jest, jest Synem. Identyczny motyw jak np. w gnostyckim Hymnie o Perle. Rafiki-Chrystus zaś, pełen radości, że dusza się odnalazła, w spokoju czeka na jej wybawienie.

Kluczowy i najbardziej jednoznacznie gnostycki fragment prezentuję poniżej.

Po tej scenie, gdy dusza odnalazła już siebie, poznała kim jest, wyrusza by uporać się z ego i z demonami pustoszącymi człowieka. Hieny-demony zostają pokonane, a kulminacyjna scena walki w filmie odbywa się w piekielnej scenerii. Człowiek, konfrontując się ze swoim cieniem (patrz Jung), jest targany wewnętrzną walką, którą ostatecznie wygrywa. W filmie ukazane jest to przez śmierć egoizmu (Skazy) i zapanowanie ostatecznej harmonii i pokoju, który poprzedza orzeźwiający i oczyszczający deszcz.

Na koniec, w rękach Rafikiego-Chrystusa pojawia się owoc jaki wydała dusza - oto rodzi się dziecię!

Kto nie widział niech żałuje. Kto oglądał, niech obejrzy jeszcze raz.

Czyż to nie zaskakujące, że w bajkach i mitach znajduje się Prawda? Przypomina mi się fragment Ewangelii Filipa: "Prawda nie przyszła na świat naga, lecz przyszła w symbolach i obrazach. Świat nie przyjąłby jej inaczej."